نسخه‌شناسی > دستنويس م او 27

دستنويس م او 27

يحيي ماهيار نوابي
گنجينه دستنويسهاي پهلوي و پژوهشهاي ايراني، از انتشارات مؤسسه آسيايي «دانشگاه پهلوي» شيراز)

دستنويس اين نامه پهلوي به نشان م او 27 (MU27) را بانو مهرباي ن. دردي بياد دكتر ج.م. اونوالا J. M. Unvala به كتابخانه دستور مهرجي رانا – نوساري پيشكش كرده است. اندازهء اين دستنويس 1/30 در 2/19 سانتيمتر و روي كاغذي اروپائي كه در متن آن واژهء “Gahegasca” ديده مي‏شود نوشته شده و داراي 237 صفحه است.

صفحه‏هاي 1-135 كه هر يك داراي 17 سطر است متن‏هاي خرده اوستا به اوستائي و ترجمهء پهلوي آن، اشم وهو، يثا اهو، دعاي پيش از غذا و پيش از قضاي حاجت، پنج گاه كوچك سروش باج، مزديسنو اهمي، خورشيد – ماه – آتش نيايش – هرمزد يشت، سروش يشت، و ودي و سيروزهء كوچك و بزرگ است. پايان‏نويس اين بخش (ص 125 سطر 9) نشان مي‏دهد كه اين بخش در روز شهريور ماه مهر سال 1196 يزدگردي (1827 ميلادي) در بمبئي نوشته شده است.

پس از اين صفحه دو صفحه سفيد مانده است. صفحه 126 با دو نماز اشم و يثا و ترجمه‏هاي پهلوي 51 آغاز مي‏شود صفحه 128 تا سطر 13 ص 143 را متن اوستائي سروش يشت و هادخت با ترجمه پهلوي آن پر ساخته است.

پايان‏نويس دوم در آخر متن نشان مي‏دهد كه اين دستنويس در روز خرداد ماه آبان سال 1196 يزدگردي (1827 ميلادي) بدست موبد شاپور داراب شاپور خورشيد شاپور واچا رونويس شده است. پس از اين پايان‏نويس سه برگ سفيد و بي‏نوشته رها شده است.

صفحه‏هاي 146 تا 237 حاوي متن‏هاي زير است كه بيشتر آنها در متن‏هاي پهلوي گردآورده جاماسپ آسانا آمده است. متن‏هاي نامبرده در 1897 و 1913 در بمبئي بچاپ رسيده و دستنويس اصلي ناپديد شده است. اندرز آذربد ماراسپند، دو متن بي‏عنوان، سخني چند از آذرفرنبغ، واژگيهاي بخت آفريد، نهش چيز گيتيك، پايان‏نويس، نيرنگ زهربستن، اياتگار بزرگمهر، روز خرداد ماه فروردين، اندر داناكان به مزديسنان، اندرز خسروكواتان، اندرز پيشينيگان، چيتك اندرز پوريوتكيشان، درخت آسوريك، گزارش چترنگ و اندر دستوران به وه‏دينان. از نامه‏اي كه (در اين دستنويس يافت شده و) آنرا دكتر ج. ج. مدي روز هفتم نوامبر 1911 به هيربد م. ر. اونوالا نوشته است چنين بر مي‏آيد كه اين دستنويس را براي پروفسور هاينريش ف. ج. يونك به دانشگاه گيسن فرستاده بوده است.